که آن را برای همیشه خواهم بست

سال ها بعد

چون دری قدیمی بازش می کنند

زن بر دریچه خیره مانده و مرد

                            آرام دور می شود

حالا قلم مو را بردار!

موهای زن را سفید کن                          

گرامافون را خاموش

و اندوه را

در قاب هایی تاریک

از تمام دیوارها بیاویز

در کشیدن تارهای عنکبوت آزادی!

در بسته می شود                                   

و نامت را در پرانتزی می نویسم

که آن را برای همیشه خواهم بست

سال ها بعد

چون قبری بازش می کنند

زنی

خودکارش

دستش

دلش

در لای این پرانتز غمگین گیر کرده است

حالا قلم مو را بردار!

ترا با اشک خون از ديده بيرون راندم آخرهم

که تا در جام قلب ديگری ريزی شراب آرزوها را

به زلف ديگری آويزی آن گل های صحرا را

مگو با من

مگو ديگر

مگو از هستی و مستی

من آن خودروگياه وحشی صحرای اندوهم.

که گل های نگاه و خنده هايت رنگ غم دارد

مرا از سينه بيرون کن

ببر از خاطر آشفته نامم را

بزن بر سنگ جامم را

مرا بشکن

                                             تو سرتا پا وفا بودی

                                             تو با درد آشنا بودی

                                             ولی ای مهربان من

                                             بگو آخر که از اول کجا بودی

ترا راندم

که دست ديگری بنيان کند روزی بنای عشق و اميدت

شود اميد جاويدت

ترا راندم

ولی هرگز مگو با من

که اصلا معنی عشق و محبت ر نمی دانم

که در چشمان تو نقش غم و دردت را نمی خوانم

                                        ترا راندم

                         ولی آن لحظه گويی آسمان می مرد

                              درون سينه ام دل ناله می زد

                                که بگريزم به دامانش بياويزم

                                    به او با اشک خون گويم

                          مـــــــــــــــــــــرو من بی تو ميميرم

ولی من در ميان های های گريه خنديدم

که تو هرگز ندانی

بی تو يک تک شاخه عريان پاييزم

دگر از غصه لبريزم

در اين دنيا بمان بی من

تو ای تنها امـــــــــــــيدم

باز می گويم دوستت دارم

ولی افسوس که در اين دنيا

نمی مانم .......... ميميرم

سه کبریت، یک به یک در شب روشن شد:
اولی برای دیدن تمامی صورت تو،
دومی برای دیدن چشمانت،
سومی برای دیدن لبانت،
و بعد تاریکی غلیظ برای اینکه به خاطر بسپرم همه را
زمانی که تو را در میان بازوانم گرفته ام.

ژاک پره ور

بوسه بر پیشانی، شوربختی را می سترد
بر پیشانی ات بوسه می زنم
بوسه بر چشمان، بی خوابی را می زداید
بر چشمانت بوسه می رنم
بوسه بر لبها، ژرفترین عطش ها را سیراب می کند
بر لبانت بوسه می زنم
بوسه بر سر، خاطره ها را می روبد
بر سرت بوسه می زنم.

مارینا تسوتایوا

" عشق جاویدان است "

…باران می بارید

و من به زیر شلاق بوسه های باران دست در دست باد

از کوچه خاطره ها می گذشتم  

به یاد آن شب باران که با او  از آنجا گذشتم

چشمانم با باران می بارید یاد چشمان بارانیش در آن شب

مرا سخت غمین کرده بود

تمامی حرفهایش را به خاطر  آوردم

 ناگاه قلبم به شماره افتاد

 به یاد آن جمله ی آخرش افتادم که گفت "من و تو و باران

تا همیشه…"

اکنون باران هست و من هستم و یاد او …

به یاد تب آنشب افتادم 

به یاد آوردم که  چگونه مرا آنشب  در آغوش فشرد …

((  او اکنون مرا تنها گذاشته بود و به آسمان صعود کرده بود ))

سرمایی سراسر وجودم را گرفت

پاهایم سست شد و بر زمین افتادم

صدای مهیبی تن سردم را در هم شکست و لیکن دیگر توجهی

 نداشتم نه به زمین نه  سرخی بوسه هایش را بر لبانم…

آری او بود و من و باران و رگبار بوسه هایش تا همیشه…

به زمان

روحم  را یاد بوسه هایش از جا بلند کرد

کم کم از  جسم خود دور شدم

او را دیدم و  سرخی بوسه هایش را بر لبانم…

یه نظر پشت سرت رو هم ببین

با من این لحظه ی تلخو گریه کن

قطره قطره اشک حسرتو بچین

تو کتاب ما تموم زندگی

قصه ی تو اول و آخرینه

رفتنت تو آینه ی چشمای من

عکسی از عبور ناباوریه

بعد از این لحظه کجایی که تنم

طاقت دیدن مرگو نداره

تو شب لبای سردو بی صدا

شوق بوسیدن مرگو نداره

تو کجایی که ستاره های شب

بی تو خاموشیو پیشه می کنن

گلای کاغذی از دوری تو

تو تن گلدونا ریشه می کنن

تو نباشی چشای تاریک ما

از کدوم چشا باید نور بگیرن

ذره ذره ی تن خاکی من

تو کدوم دستا بایستی بمیرن

یاد تو همیشه دنباله منه

توی هر لحظه ی سرنوشت من

بی تو بودن مثه کابوسه برام

تیغو تر کن رگ خوابمو بزن

من امشب در ميان خاطرهاي خنده هاي تو پرسه مي زنم و آرام ندارم

اين شب را دوست ندارم اميد دارم که هيچ گاه تکرار نشود...

حتي بعد از مرگ

ساعت نشان مي دهد که چقدر برايت گريستم

زمان ديگر مفهومي ندارد اين اشک هاي من است که براي بي اشکي مي ريزد

کاش نگاهت رانمي دزديدم و کاغذ سفيد نامه راخالي و بدون دوستت دارم در دستت مي

گذاشتم...

_{من قول خودم را به تو و تو قول خودت را به من داده بودي بدون هيچ دلواپسي ...
و لي سرنوشت مهر برگشتي به نامه سر به مهر سرنوشتمان زد و تقدير عشقمان را به گروگان گرفت}

تو تنهاترین منی.....

   تو بهترين مني
                         تو بهترين مني
 
           من ماه را ميليون ها بار بوسيده ام
                   در آسمان با ستاره ها رقصيده ام
                      آفتاب را در روزهاي باراني لمس كرده ام
                          عطر رزهاي صورتي را هزاران بار احساس كرده ام
                  اقيانوسي را ديده ام كه آتش را عاشق خود ساخت
          هم آغوشي شقايق هاي سوخته را ديده ام
 
 اما هنوز ...
اما هنوز كسي را نديده ام كه به اندازه تو من را شگفت زده و مبهوت بكند .
           تو مرا از خود بي خود ساختي
                     تو پرشورترين  لحظات را براي من آوردي
 
                       عزيزم ، به اين دليل است كه بهترين مني
عزيزم،

                     به اين دليل است كه مثل هيچكس نيستي ...

 

 

 

 

امروز بعد از گذشت آخرین ملاقاتمان

دلم برایت تنگ شده است

زمان به کندی از کنارم می گذرد

و من چقدر سخت شبهایم را به روز

و روزهایم را به شب می رسانم

اما تو بی خبر از طوفان سرنوشتی که

 برایم رقم می خورد

شیشه ظریف قلبم را شکستی

و مرا در میان رویاهای همیشگی ام تنها گذاشتی

و من همواره با خاطراتت زندگی کردم

و ساعتها با وجود خیالی ات قدم زدم و گفتگو کردم

بی تو همه چیز برایم تکراریست

و روزهای هفته با آرایش نظامی از ذهنم

 عبور می کند

و من  برای ساختن زندگی نو

گلها را روانه ی گلدان قلبم کرده ام

و پنجره دلم را رو به افق گشوده ام

برای عاشقانه ترین نگاهت

*به یاد روزهای تنهایی خودم*

و به یاد روزهایی که تو از کنارم می گذشتی

و من به امید نگاه تو ...

ای ماه شبهای تاریکم

گم کرده ام تو را...

سپیده گفت با طلوع افتاب نگاهت را در انتظار باشم

اما افسوس که در واژنامه زندگییم

 طلوع غریبی می کند

گفت به دیروزت بنگر

دیروزم را غروب بی کسی به یغما برد

و تنهایم گذاشت

امروزم را که جستجو می کنم

جز گریه های دلتنگی و دلواپسی فردا

و خاک سردی که در اغوشم می گیرد

و دستان لرزانی که بر سنگ

 سردی گلهای نرگسی را پرپر می کند

چیزی نمی یابم

ماجرای دو تا گل سرخ

 گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
 دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
 خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چه قدر تو این غریبی خالی بود
یادش افتاد که یه روز یه باغبون دوبوته داشت
یه بهار اون دو تا رو کنار هم تو باغچه کاشت
 با نوازشای خورشید طلا قد کشیدن
قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن
شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود
عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود
روزای غنچگیشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت
گلای قصه ی ما ، اهالی شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار
فک نمی کردن همیشه مال همن تا دم مرگ
بمیرن ، با هم می میرن از غم باد و تگرگ
 یه روز اما یه غریبه اومد و آروم وترد
یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد
اون یکی قصه ی این رفتن و باور نمی کرد
تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد
گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر
هر کدون یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر
هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود
چی ممی شد اگه تو دنیا ، قصه ی سفر نبود
قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس
مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس
که فقط تو کار دنیا ، دل سپردن بلدن
بدون اینکه بدونن ، خیلیا خیلی بدن
یکیشون حالا تو گلدون سفال ، خیلی عزیز
اون یکی برده شده واسه عیادت مریض
چه قدر به فکر هم ، اما چقد در به درن
اونا دیگه تا ابد از حال هم ، بی خبرن
 روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره
این بلاها روسر خیلی کسا در می یاره
بازیاش همیشه یک عالمه بازنده داره
توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره
این یه قانون شده که چه تو زمستون ، چه بهار
نمی شه زخمی نشد از بازیای روزگار
اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید
حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید
ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه
خوبا رو کنار هم می یاره ، بعدم می چینه
کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار
در امون بمونن از بازیای تلخ روزگار

سرنوشت من و چشمهایت

ایکاش در چشم هایت تردید را دیده بودم
یا از همان روز اول از عشق ترسیده بودم
ایکاش آن شب که رفتم از آسمان گل بچینم
جای گل رز برایت پروانگی چیده بودم
گل را به دست تو دادم حتی نگاهم نکردی
آن شب نمی دانی اما تا صبح لرزیده بودم
آن شب تو با خود نگفتی که بر سرمن چه آمد
با خود نگفتی ز دستت من باز رنجیده بودم
انگار پی برده بودی دیوانه ات گشته ام من
تو عاشق من نبودی و دیر فهمیده بودم
از آن شب سرد پاییز که چشم من به تو افتاد
گفتم ایکاش شب ها هر گر نخوابیده بودم
از کوچه که می گذشتیم حتی نگاهم نکردی
چشمت پی دیگری بود این را نفهمیده بودم
آن شب من و اشک و مهتاب تا صبح با هم نشستیم
ایکاش یک خواب بد بود چیزی من دیده بودم
تو اهل آن دوردستی من یک اسیر زمینی
عشق زمین و افق را ایکاش سنجیده بودم
بی تو چه شبها که تا صبح در حسرت با تو بودن
اندوه ویرانیت را تنها پرستیده بودم
وقتی صدا کردی از دور با عشوه ای نادرت را
آن لهجه نقره ای را ایکاش نشنیده بودم
انگار تقصیر من بود حق با تو و آسمان است
وقتی که تو می گذشتی از دور خندیده بودم
اما به پروانه سوگند تنها گناهم همین ست
جای تو بودم اگر من صد بار بخشیده بودم
باید برایت دعا کرد آباد باشی و سرسبز
ایکاش هرگز نبینی چیزی که من دیده بودم
اندوه بی اعتنای چه یادگار عجیبی ست
اما چه شب ها که آن را از عشق بوسیده بودم
حالا بدان تو که رفتی در حسرت بازگشت
یک آسمان اشک آن شب در کوچه پایشده بودم
هر گز پشیمان نگشتم از انتخاب تو هرگز
رفتی که شاید بدانم بیهوده رنجیده بودم
حالا تو را به شقایق دیگر بیا کوچ کافیست
جای تو بودم اگر من این بار بخشیده بودم
 

سپیده عشق

آسمان همچو صفحه دل من
روشن از جلوه های مهتابست
امشب از خواب خوش گریزانم
که خیال تو خوشتر از خوابست
خیره بر سایه های وحشی بید
می خزم در سکوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه
می نهم سر بروی دفتر خویش
تن صدها ترانه میرقصد
در بلور ظریف آوایم
لذتی ناشناس و رویا رنگ
می دود همچو خون به رگهایم
آه ... گویی ز دخمه دل من
روح شبگرد مه گذر کرده
یا نسیمی در این ره متروک
دامن از عطر یاس تر کرده
بر لبم شعله های بوسه تو
میشکوفد چو لاله گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور
می درخشد میان هاله راز
ناشناسی درون سینه من
پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش
گوییا بوی عود می اید
آه... باور نمیکنم که مرا
با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آن دو چشم شور افکن
سوی من گرم و دلنشین باشد
بیگمان زان جهان رویایی
زهره بر من فکنده دیده عشق
می نویسم بر وی دفتر خویش
جاودان باشی ای سپیده عشق 

 

ای ستاره ها

ای ستاره ها که بر فراز آسمان
با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابرها
بر جهان نظاره گر نشسته اید
آری این منم که در دل سکوت شب
نامه های عاشقانه پاره میکنم
ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره میکنم
 با دلی که بویی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است
ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط ونغمه و ترانه مرد ؟
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
 آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد ؟
جام باده سر نگون و بسترم تهی
سر نهاده ام به روی نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او
ای ستاره ها مگر شما هم آگهید
 از دو رویی و جفای سکنان خک
کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید
ای ستاره ها ستاره های خوب و پک
من که پشت پا زدم به هر چه که هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا بمن اگر بجز جفا
زین سپس به عاشقان با وفا کنم
ای ستاره ها که همچو قطره های اشک سربدار
سر بدامن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی بسوی این جهان گشاده اید
رفته است و مهرش از دلم نمیرود
ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست ؟
ای ستاره ها ستاره ها ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟

 

نه هيچ كس باورش نمي شد , هيچ كس ...

نور بارون كنه , ولي يه قانون مي گه:

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با

لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ،

با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی ازجنس غروبِ

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا، شاید خطا کردم

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا، تا کی،برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران باردر هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آن که می دانم تو هرگزیاد من را

با عبورخود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟ شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم

(¯`S´¯)
`*.¸.*´
¸.•´¸.•*¨) ¸.•*¨)
(¸.•´ (¸.•´ .•´ ¸¸.•¨¯`•
_____**** __________ **** _______
___*** ____*** ____ ***__ *** ____
__***________ ****_______ ***____
_***__________**_________ ***___
_***_____________________***___
*** _ _ _____ _______ _ ***___
__***_______          ________***____
___***_________________***_____
____***         ___ _ ___ ***______
______***____________***_______
________*** ______ ***__________
__________*** ___ ***____________
__________*****____________
__________***_____________

روزای خیلی طلایی یادته؟

روزای خیلی طلایی یادته؟ روز ترس از جدایی، یادته؟

روز تمرین اشاره یادته؟ شب چیدن ستاره یادته؟

عکسمون تو قاب عکسو ، یادته؟ بله بدون مکث و یادته؟

چشم نازت مال من بود یادته؟ دیدن من غدغن بود یادته؟

روزگار قهر و آشتی یادته؟ هیچ کسو جز من نداشتی ، یادته؟

رویاهای آسمونی ،یادته؟ قول دادی پیشم بمونی، یادته؟

روزای بی غم و غصه یادته؟ ببینم اول قصه یادته؟

عصر ابراز علاقه یادته؟ خبر خوش کلاغه ،یادته؟

واسه خنده ها اجازه یادته؟ اونا که می گفتی رازه ؛ یادته؟

حرفامون سر صداقت یادته؟ تو مجازات خیانت ، یادته؟

گوش ندادیم به نصیحت، یادته؟ گشتنت دنبال فرصت یادته؟

دستات و میخوام بگیرم یادته؟ راستی تو ، بی تو می میرم یادته؟

فال با نیت رسیدن یادته؟ طعم قهوه رو چشیدن یادته؟

واسه فال قهوه رو خوردن یادته؟ روزی صد بار بی تو مردن ، یادته؟

یادته گفتن راز ،به قاصدک ؟ یادته، چه قدر به هم گفتیم، کمک ؟

چیزی خواستیم از خدامون یادته؟ مستجاب نشد دعامون، یادته؟

چشمون زدن حسودا یادته؟ چشامون شد مثل رودا ، یادته؟

گفتی ما باید جداشیم یادته؟ گفتی باید بی وفاشیم ، یادته؟

یه دفعه ازم بریدی ؛ یادته؟ خط رو اسم من کشیدی ؛یادته؟

گفتی عشق تو هوس بود یادته؟ گفتی خوب بود ولی، بس بود یادته؟

چشم من به چشمت افتاد یادته؟کاری که دست دلم داد ؛ یادته؟

حالا اومدم همون جا وایسادم که تقاضای تو رو جواب دادم

اما قول دادم به قلبم و خدا، دیگه دل ندم به عشق آدما

حیف شعری که نوشتم یادته ؛ شعر من بدم باشه، زیادته

...

عبور مي كنم از جاده هاي بيداري
و دور مي شوم از لحظه هاي تكراري

هواي خانه پر است از هواي دلتنگي
دلم گرفته از اين حجم تنگ آواري

دوباره بال و پرم پر ز حس پرواز است
كجاست پنجره اين چهار ديواري

كجاست پيك بشارت كسي كه مي آيد
به دستگيري اين دست هاي بي ياري

وفور گريه ام اما هنوز مي خندم
به تلخي همه خنده هاي اجباري

چقدر ساده و ارزان به عشق دل داديم
حراج دل ما بود و عشق بازاري

كمي نشان صداقت هنوز در ما هست
هميشه آينه هستيم اگر چه زنگاري

ولي دورغ چرا دل حريف عشق نبود
چنان شكست كه از دل نماند آثاري

اگر كه عشق بپرسد كه مرد راهي باز؟
جواب روشنم اين است يك كلام آري

باز کن پنجره را
و به مهتاب بگو
صفحه ذهن کبوتر آبي است
خواب گل مهتابي است

اي نهايت در تو
ابديت در توست
اي هميشه با من
تو هميشه بودن

باز کن چشمت را
تا گل باز شود
قصه زندگي آغاز شود
تا که از پنجره چشمانت
عشق آغاز شود
تا دلم باز شود

دلم اينجا تنگ است
دلم اينجا سرد است
فصل ها بي معنا
آسمان بي رنگ است

اي هميشه آبي
اي هميشه دريا
اي تمام خورشيد
اي هميشه گرما

سرد سرد است اينجا
باز کن پنجره را
اي هميشه روشن
باز کن چشمت را

سوختم و آب شدم به پات
امروز و فردا نداره
خوشت میاد ببینی ، نه ؟
كشتن تماشا نداره
قهر می كنی ، ناز می كنی
ناز می كشم ، آشتی كنی
قصه كه نیس ، حقیقته
دروغ و دعوا نداره
ضرب المثل دروغ می گه
نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش می كنن
تو هیچ دلی جا نداره
دوره زمونه دوره ی

حرفای عاشقانه نیست
صحبت پول و شهرته ،

صحبتی از ترانه نیست
یه روز منو خواسته بودی ،

یه روز خیلی خوب دور
امروز چه راحت نمی خوای ،

من بد شدم بهانه نیست
اگه بفهمن عاشقی ،

همه بهت بد می كنن
نسبت دیوونه می دن

دست تو رو رد می كنن
اگه بخوای بجنگی با

دستای شوم سرنوشت
با هر چی آدمك دارن ،

راه تو رو سد می كنن
رفتی كجا در می زنی ؟

اون خود یه رات نمی ده
غریبه جای اون باشه

مهمون نوازی می كنه
كافیه چیزی بدونه ،

كار تو دیگه مردنه
دیگه وظیفت اسمشو ،

با صدتا جون آوردنه
یه بازی یك طرفس ،

كه آخرش مشخصه
همیشه بازنده تویی ،

سهم اونم كه بردنه
اگه بگی دوسش داری

اون تو رو یادش نمی یاد
فرقی نداره كه چه قد

چه كم بدونه ، چه زیاد
باید هنرپیشه باشی

تا نقشو خوب بازی كنی
یعنی كه وانمود كنی

یه جور ازش بدت بیاد